Bij gebrek aan inspiratie vandaag een grapje. Tenminste: ik vind ‘m wel grappig. En ik zou zomaar dat roze vogeltje kunnen zijn…
Dieet.
38
Terugblikken.
Vlam en ik kennen elkaar bijna 3 jaar en ik moet daarom de laatste dagen veel denken aan de tijd dat we net begonnen te daten.
“Iets” met “iemand” beginnen als je een kind hebt is best lastig kan ik u zeggen. Niks ongedwongen en doen waar je zin in hebt. Je moet rekening houden met een ander, je inhouden, je moet meedenken en soms nogal de rem erop gooien.
Ik herinner me dan ook nog heel goed de avond voordat Jill en ik voor het eerst samen naar het huis van Vlam gingen.
Ik legde uit waarom we er naartoe gingen (omdat ik hem beter wil leren kennen en omdat het me gezellig leek). Daarop kreeg ik een verwijt: je bent tóch verliefd op hem. Eerst zei je van niet. Je hebt gelogen!
Ik beaamde dat dat eerst niet was, maar dat ik hem inmiddels inderdaad leuker dan gewoon leuk vond en dat ik daar niks aan kon doen. Het was nou eenmaal zo.
Jill was bang dat we zouden gaan verhuizen. Ik stelde haar gerust dat dat absoluut niet het geval was. We bleven wonen waar we zaten, verliefd of niet.
Ik vertelde wie er allemaal kwamen. Ik zei haar hoe zijn huis eruit zag. Dat er een fiets in zijn keuken stond. Dat hij een schilderij had van een vrouw met blote borsten (daar hebben we samen om gegniffeld).
En als klap op de vuurpijl vertelde ik haar dat we bleven logeren. Om de simpele reden dat ik geen zin had om ‘s avonds laat nog terug te reizen met bus en trein. Jill opperde dan toch gewoon een taxi te nemen? Ik vond dat prima. Als zij betaalde. Toen werd het stil.
‘Ok dan’, zei ze. ‘Als ik maar wel een schoon bed krijg. En hoeveel slaapkamers heeft ie? En waar slaap jij dan? En heeft hij wel eens zijn T-shirt in zijn broek? (Want dat is voor nerds namelijk.) En of hij ook een bril ophad ‘s morgens?’
Tuurlijk slaap je in een vers verschoond bed. En nee, hij heeft geen bril. En ik slaap bij hem in bed (ik kreeg een boze blik) en als hij zijn shirt in zijn broek doet, ruk ik dat eruit, zei ik.
Weer samen gniffelen.
‘Lekker ding’, zei ik, ‘Het wordt vast gezellig. Hij heeft appelsap voor je gekocht, en drop. En er komen allemaal andere kinderen en we nemen mijn netbook mee, jouw DS, je tekenspullen… Komt goed. Echt.’
En of het goed gekomen is.
Sinds begin november zijn die 2 officieel vader en dochter.
Die beslissing heeft Jill zelf genomen zonder enige druk van ons. We hebben haar uitgelegd wat de opties waren en ze wilde zelf erkend worden als Vlams kind. Met kanttekening dat ze haar eigen achternaam mocht houden en geen ‘papa’ hoeft ze zeggen tegen hem.
Het is mooi om die 2 samen te zien. Het gaat zo makkelijk, zo natuurlijk. Daar ben ik zo ontzettend blij mee, dat wilt u niet weten.
Meningen.
Zondag heb ik voor het eerst in mijn bloggeschiedenis, een slotje gezet op een blog. Er konden geen reacties meer worden gegeven.
Ik ben een GROOT voorstander van vrijheid van meningsuiting, laten we dat voorop stellen. Ik vind het leuk als mensen het met me eens zijn, maar minstens zo leuk als er hier lezers een afwijkende mening durven te geven. Ik ga u echt niet meteen stenigen hoor. U mag een andere gedachtegang hebben als ik. Erewoord.
Zolang het maar met respect is voor de anderen én het niet ongenuanceerd is. Op zijn Telegraafs of Geen Stijls zeg maar, want daar ben ik echt allergisch voor.
Als iemand die nog nooit de moeite heeft genomen te reageren op mijn blog, me ineens gaat vertellen wat ik wel en niet zou moeten voelen -ook nog eens als moeder zijnde-, dan zakt mijn broek daar vanaf.
Big time.
En dan komt er een slotje.
Gaan mensen in het rondte zitten speculeren en invullen en daar het óók nog eens onderling niet over eens zijn en de mening van de ander veroordelen of afkeuren, dan komt er een dik, vet slotje, verwijder ik alle reacties en is het feest gedaan.
Zoek uw heil naar op geenstijl.
Het is heel simpel feitelijk: ik ben een individu. De definitie daarvan is: ondeelbaar -, onscheidbaar geheel, enkele; afzonderlijk gedacht of beschouwd wezen; persoon.
De betekenis van collectief is deze: een als eenheid optredende groep mensen.
En daarmee alles al gezegd, me dunkt.
Leven en laten leven.
Je kunt wel het zijne denken over hoe andere mensen hun leven inrichten, welke beslissingen ze nemen of wat ze ventileren, maar je hebt er geen ene bal mee te maken en zult het nooit snappen.
Er is namelijk geen standaard voor emoties.
Gelukkig niet zeg. Want wat zou het een saaie boel worden als we het allemaal met elkaar eens zouden zijn en allemaal dezelfde dingen leuk zouden vinden.
Of nie?
O ja: reageren mag hoor, vandaag ;)
Heerlijk!
De kogel is door de kerk. We gaan op vakantie deze zomer.
Na maanden tobben, wikken, wegen, twijfelen, wel, niet, wel, niet, hebben we de beslissing gemaakt de gok te nemen en iets te boeken.
Spanje it is.
We hebben voor 2 weken een huis gehuurd aan de Costa Brava. De eerste week zitten we in het linker huis, de 2e week in het rechter.
De belastingvrienden stortten vorige week ineens een leuk bedrag op mijn rekening. Geld dat ik ongetwijfeld volgend jaar weer (gedeeltelijk) mag terugbetalen, want het is gebaseerd op een voorlopige aanslag, maar dat zien we dan wel weer.
Wie dan leeft, wie dan zorgt.
Ik maak me regelmatig veel te druk om nog niet gebeurde dingen, verzin voordat ik alle feiten ken altijd al alle opties, houd rekening met van alles en nog wat, zie beren voor ze er überhaupt al zijn.
Maar nu even niet.
Ik ben er zelfs even klaar mee na maanden de hand op de knip gehouden te hebben, beknibbeld te hebben, de groeiende stapel rekeningen te hebben aanschouwd die me slapeloze nachten hebben bezorgd, een man die zich zorgen maakte over zijn rug, die veel thuis heeft gezeten, een klein half jaar in Frankrijk heeft gezeten omdat er hier geen werk was voor hem.
Ergo: ik vind dat we tussen de bedrijven door stiekem best een paar turbulente momenten hebben gehad en dat we eigenlijk wel “recht” hebben op een fijne vakantie. Lekker met zijn drietjes genieten. En voorpret kunnen hebben, iets hebben om naar toe te leven.
En dus ging ik op zoek naar een huis met veel privacy en een eigen zwembad. In het Noorden van Spanje. Zodat we er met de auto naar toe kunnen. Want wijnliefhebbers als we zijn, willen we wel een flesje of wat mee terug nemen. En daarbij: 2 weken leven als je alleen een paar kilo bagage mee kan nemen, is erg onhandig.
De huisjes zijn betaald, nou alleen maar hopen dat we tegen die tijd ook geld hebben om er naartoe te rijden en te leven.
Nee hoor, zoals het er nu naar uit ziet, komt het voorlopig wel goed. Vlam is lekker aan het werk, tot en met de zomervakantie heeft hij in ieder geval genoeg te doen. Ik durf het bijna niet hardop uit te spreken: maar het lijkt erop alsof we het ergste gehad hebben.
Duimt u even mee alstublieft?
En u? Heeft u al plannen?
Emotie
Ik wist niet dat het een specialisme was, maar het bestaat: emotiepsycholoog. Een vertegenwoordiger daarvan, Ad Vingerhoets, mocht in de Volkskrant van afgelopen donderdag zijn commentaar geven op diverse items uit het nieuws. Natuurlijk hoorden de verdwijning van en de zoektochten naar die twee broertjes daar ook bij. Waar halen de media, of dat nu de schrijvende of de audiovisuele zijn, toch altijd weer de deskundologen vandaan die bereid zijn voor ons, onnozele lezers/kijkers/luisteraars, de nodige open deuren in te trappen? ” De vader heeft de moeder volgens mij zo willen treffen, door de jongetjes onvindbaar te maken.” Het is het zoveelste ‘familiedrama’: ouders raken van elkaar vervreemd, gaan uit elkaar en de kinderen verblijven bij de moeder. Vader mag ze af en toe zien. Hij houdt natuurlijk heel veel van zijn nageslacht, maar als ze niet constant bij hem kunnen zijn, dan ook niet bij ‘haar’. Ik durf de stelling aan dat zo’n man veel meer van zichzelf houdt dan van zijn kinderen. Hij is er niet om zijn kinderen op te voeden tot goed functionerende volwassenen, zij zijn er om aan te tonen dat hij een echte man en vader is.
Dan zijn er de ‘zoekers’, die om het hardst verklaren dat zij ook kinderen hebben en dus zo goed begrijpen wat de moeder doormaakt. Ik heb geen kinderen. Begrijp ik er daarom niets van? Ben ik daarom niet in staat tot empathie? Voel ik daarom niet de behoefte om mee te zoeken in de bossen? Ad Vingerhoets weet hoe het zit: “Mensen hebben een enorm gevoel van machteloosheid en willen daar iets aan doen. Ik vind het mooi dat mensen het met zo’n initiatief kunnen kaderen, een plek kunnen geven.’” Ook weer van die modieuze prietpraat. Als je vroeger ergens mee zat, deed je er iets aan, of niets natuurlijk. Tegenwoordig moet je zoiets “kaderen”. Maar waar haal je ineens dat kader vandaan? Moet je voor iedere mogelijke emotie een kader voorhanden hebben? Weet je er anders geen plekje aan te geven?
Kunnen we niet meer zonder op nationaal niveau beleefde emoties? Op 30 april konden we ons weer eens Nederlander voelen, wat dat dan ook voor gevoel moet zijn. Gisteravond waren ‘we’ reuzeblij dat Anouk toch maar mooi bij de eerste tien zat. Nou, ze kon mij Teddy Scholten en Corry Brokken niet doen vergeten.
Echt, ik onderga ook emoties. Ik vind het ook erg dat die jongetjes verdwenen zijn en hoogstwaarschijnlijk dood, al durven de media dat nog nauwelijks hardop te schrijven of uit te spreken. Maar hoe kunnen we het dan een plekje geven? Moeten we daarmee wachten tot de stille tocht, waar we een knuffel bij de vele andere kunnen leggen?
Evert
Huppelend.
En op mijn nieuwe aanwinsten, huppel ik weer het weekend in.
U mag raden welk paar ik heb gehouden. Links of rechts? Kijken of u me een beetje kent na al die jaren.
In ieder geval: ik hoop dat het ooit weer droog wordt, want mijn nieuwe grootste liefdes hangen na dat vreselijke weer van gisteren, nog na te druipen op de verwarming. Die ik en plus ook nog eens aangezet heb gisterenavond, het was pvd 17 graden in huis, toen ik thuis kwam.
Einde weer-gezeur.
Ik ga me focussen op de leuke dingen.
Dankzij Pinksteren, heb ik zomaar 4,5 dagen achter elkaar vrij. En die ga ik goed benutten. Volproppen met louter en alleen leuke dingen.
Ik zie u na het weekend weer…
Veel plezier! Geniet u suf.
