Heerlijk!

vakantie2013

De kogel is door de kerk. We gaan op vakantie deze zomer.

Na maanden tobben, wikken, wegen, twijfelen, wel, niet, wel, niet, hebben we de beslissing gemaakt de gok te nemen en iets te boeken.

Spanje it is.

We hebben voor 2 weken een huis gehuurd aan de Costa Brava. De eerste week zitten we in het linker huis, de 2e week in het rechter.

De belastingvrienden stortten vorige week ineens een leuk bedrag op mijn rekening. Geld dat ik ongetwijfeld volgend jaar weer (gedeeltelijk) mag terugbetalen, want het is gebaseerd op een voorlopige aanslag, maar dat zien we dan wel weer.

Wie dan leeft, wie dan zorgt.

Ik maak me regelmatig veel te druk om nog niet gebeurde dingen, verzin voordat ik alle feiten ken altijd al alle opties, houd rekening met van alles en nog wat, zie beren voor ze er überhaupt al zijn.

Maar nu even niet.

Ik ben er zelfs even klaar mee na maanden de hand op de knip gehouden te hebben, beknibbeld te hebben, de groeiende stapel rekeningen te hebben aanschouwd die me slapeloze nachten hebben bezorgd, een man die zich zorgen maakte over zijn rug, die veel thuis heeft gezeten, een klein half jaar in Frankrijk heeft gezeten omdat er hier geen werk was voor hem.

Ergo: ik vind dat we tussen de bedrijven door stiekem best een paar turbulente momenten hebben gehad en dat we eigenlijk wel “recht” hebben op een fijne vakantie. Lekker met zijn drietjes genieten. En voorpret kunnen hebben, iets hebben om naar toe te leven.

En dus ging ik op zoek naar een huis met veel privacy en een eigen zwembad. In het Noorden van Spanje. Zodat we er met de auto naar toe kunnen. Want wijnliefhebbers als we zijn, willen we wel een flesje of wat mee terug nemen. En daarbij: 2 weken leven als je alleen een paar kilo bagage mee kan nemen, is erg onhandig.

De huisjes zijn betaald, nou alleen maar hopen dat we tegen die tijd ook geld hebben om er naartoe te rijden en te leven.

Nee hoor, zoals het er nu naar uit ziet, komt het voorlopig wel goed. Vlam is lekker aan het werk, tot en met de zomervakantie heeft hij in ieder geval genoeg te doen. Ik durf het bijna niet hardop uit te spreken: maar het lijkt erop alsof we het ergste gehad hebben.

Duimt u even mee alstublieft?

En u? Heeft u al plannen?

Emotie

Ik wist niet dat het een specialisme was, maar het bestaat: emotiepsycholoog. Een vertegenwoordiger daarvan, Ad Vingerhoets, mocht in de Volkskrant van afgelopen donderdag zijn commentaar geven op diverse items uit het nieuws. Natuurlijk hoorden de verdwijning van en de zoektochten naar die twee broertjes daar ook bij. Waar halen de media, of dat nu de schrijvende of de audiovisuele zijn, toch altijd weer de deskundologen vandaan die bereid zijn voor ons, onnozele lezers/kijkers/luisteraars, de nodige open deuren in te trappen? ” De vader heeft de moeder volgens mij zo willen treffen, door de jongetjes onvindbaar te maken.” Het is het zoveelste ‘familiedrama’: ouders raken van elkaar vervreemd, gaan uit elkaar en de kinderen verblijven bij de moeder. Vader mag ze af en toe zien. Hij houdt natuurlijk heel veel van zijn nageslacht, maar als ze niet constant bij hem kunnen zijn, dan ook niet bij ‘haar’. Ik durf de stelling aan dat zo’n man veel meer van zichzelf houdt dan van zijn kinderen. Hij is er niet om zijn kinderen op te voeden tot goed functionerende volwassenen, zij zijn er om aan te tonen dat hij een echte man en vader is.

Dan zijn er de ‘zoekers’, die om het hardst verklaren dat zij ook kinderen hebben en dus zo goed begrijpen wat de moeder doormaakt. Ik heb geen kinderen. Begrijp ik er daarom niets van? Ben ik daarom niet in staat tot empathie? Voel ik daarom niet de behoefte om mee te zoeken in de bossen? Ad Vingerhoets weet hoe het zit: “Mensen hebben een enorm gevoel van machteloosheid en willen daar iets aan doen. Ik vind het mooi dat mensen het met zo’n initiatief kunnen kaderen, een plek kunnen geven.’” Ook weer van die modieuze prietpraat. Als je vroeger ergens mee zat, deed je er iets aan, of niets natuurlijk. Tegenwoordig moet je zoiets “kaderen”. Maar waar haal je ineens dat kader vandaan? Moet je voor iedere mogelijke emotie een kader voorhanden hebben? Weet je er anders geen plekje aan te geven?

Kunnen we niet meer zonder op nationaal niveau beleefde emoties? Op 30 april konden we ons weer eens Nederlander voelen, wat dat dan ook voor gevoel moet zijn. Gisteravond waren ‘we’ reuzeblij dat Anouk toch maar mooi bij de eerste tien zat. Nou, ze kon mij Teddy Scholten en Corry Brokken niet doen vergeten.

Echt, ik onderga ook emoties. Ik vind het ook erg dat die jongetjes verdwenen zijn en hoogstwaarschijnlijk dood, al durven de media dat nog nauwelijks hardop te schrijven of uit te spreken. Maar hoe kunnen we het dan een plekje geven? Moeten we daarmee wachten tot de stille tocht, waar we een knuffel bij de vele andere kunnen leggen?

Evert

Huppelend.

schoenen9

En op mijn nieuwe aanwinsten, huppel ik weer het weekend in.

U mag raden welk paar ik heb gehouden. Links of rechts? Kijken of u me een beetje kent na al die jaren.

In ieder geval: ik hoop dat het ooit weer droog wordt, want mijn nieuwe grootste liefdes hangen na dat vreselijke weer van gisteren, nog na te druipen op de verwarming. Die ik en plus ook nog eens aangezet heb gisterenavond, het was pvd 17 graden in huis, toen ik thuis kwam.

Einde weer-gezeur.

Ik ga me focussen op de leuke dingen.

Dankzij Pinksteren, heb ik zomaar 4,5 dagen achter elkaar vrij. En die ga ik goed benutten. Volproppen met louter en alleen leuke dingen.

Ik zie u na het weekend weer…

Veel plezier! Geniet u suf.

Flut.

Voor Moederdag kreeg ik geweldige schoenen.

Helaas vielen ze wat/te krap. Ik heb ervaring met schoenen die vanaf het begin niet lekker zitten en waarvan je de ijdele hoop hebt dat ze na even dragen wel wat uitlopen… NOT! Dat doen ze dus nooit. Getuige de kist vol miskleunen die ik heb.

Schoenen die niet lekker lopen, moet je gewoon niet nemen.

Met pijn in mijn hart, meldde ik Vlam en Jill dat ik ik ze helaas wilde ruilen. Kon dat?

Gelukkig had Vlam de bon nog en afgelopen maandag toog ik naar de stad, hopende dat ze een maatje groter hadden.

Die hadden ze. Jammer alleen dat ik eruit slipte.

Ik kreeg zonder gezeik gewoon mijn geld terug.

In een andere winkel kocht ik een paar espadrilles. Ik twijfelde, vond ze iets mutsig, ze hadden namelijk een hoog sandaalgehalte. Maar ik nam ze toch.

Eenmaal thuisgekomen, waren de reacties van man plus kind niet erg enthousiast. Ook de op Facebook geplaatste foto, gaf toch wel een paar reacties van mensen die ze wel mooi, maar niks voor mij vonden.

Mijn moeder schreef: ik vind ze leuk. En als ik ze leuk vind, zijn ze niks voor jou. Onze smaken verschillen nogal.

Dat gaf de doorslag.

Ik bracht ze gistermorgen terug naar de winkel.

De winkel bleek echter niet genoeg contact geld in huis te hebben. We hebben het hier niet over Louboutins van 1000 euro, maar gewoon over 50 euro-schoenen.

Of ik een andere keer terug wilde komen? Misschien kon ik anders even bellen van te voren, of er die dag wel voldoende geld in de kassa zat.

Ik stond perplex.

We hebben het hier niet over een lullig schoenenwinkeltje van een kleine zelfstandige, we praten hier over Manfield. Waar elke stad wel een vestiging van heeft.

De dame achter de kassa zette een krabbeltje op de kassabon en schreef dat ik recht had op teruggave van mijn eigen geld. Ook nog na de zichttermijn van 2 weken.

Ok… Ik kon niets anders doen dan het accepteren.

Maar of ik de schoenen wel weer mee wilde nemen? Die konden niet in de winkel blijven, zij kon me niet de garantie geven dat er niks mee gebeurde namelijk.

Toen ontplofte ik bijna. Echt.

Ik kreeg mijn eigen geld niet terug… En nou moest ik óók nog weer met die doos gaan lopen slepen? Terug naar huis en als bij Gods gratie er wél geld is, ooit, wederom met die schoenen op pad?

Het puntje van mijn tong is er bijna afgebeten, maar ik zei niks. De verkoopster kon er ook niks aan doen tenslotte, aan hun wanbeleid.

Ze meldde me dat er meer mensen problemen mee hadden (TERECHT!) maar dat de regiomanager geen oplossing heeft. Het is nou eenmaal zo…

Weer thuisgekomen ging er een pittige mail de deur uit naar Manfield. Die ik voor de zekerheid ook nog even via hun Facebookpagina verstuurde.

Ik heb namelijk al eens eerder, een jaartje geleden, een vraag gesteld en wacht nog steeds op antwoord.

Vrijdag ga ik naar Rotterdam, lunchen met een vriendin, en dan waag ik in dat filiaal nog wel een poging.

En mocht ik ook daar bot vangen, dan gaat iemand die schoenen opeten.

Jeugd.

Koen schreef 2 weken geleden dit: je schrijft niet vaak over ‘vroeger’. Wat deed je in je vrije tijd als kind? Of blijft het bij paardrijden. Je woonde dicht bij het strand. Geen avontuurtjes in de duinen? Niet over je nare herinneringen van ex vriendjes. Meer over de lekkere spannende dingen die je hebt meegemaakt.

Het klopt dat ik niet veel vertel over mijn jeugd. Ik denk eerlijk gezegd ook niet dat het heel boeiend is om over het leven van een kind te lezen, of wel? Ik ben opgedroogd tot wie ik nu ben en de kleine Klief is allang niet meer.

Gelukkig niet.

Ik heb er veel moeite voor moeten doen om te worden wie ik nu ben.

We hebben namelijk een redelijk turbulente jeugd gehad, mijn broers, zus en ik.

Tuurlijk heb ik ook mooie herinneringen. Ik kan me er alleen niet veel van herinneren. Het zijn flarden.

Wat weet ik nog wel?

Die keer dat we van onze (stief)vader onze yoghurt met onze handen moesten opeten.

Of al die keren dat mijn kleine broertje alleen mee mocht spelen als hij zich verkleedde als meisje. We noemden hem dan Juultje  Meestal was zhij de patiënt en lag broerlief in een jurk in bed. Helemaal ingepakt in verband. Zijn arm aan een infuus. De Smarties die we hadden gekregen, waren pillen. Hij mocht er uiteraard maar eentje per dag. Zus en ik vraten de rest op.

We speelden ook arabiertje op de hoop zand in de achtertuin, met lappen op onze hoofden als tulbanden.

Ik herinner me ook de slaapkamer die ik deelde met mijn 2 jaar jongere zusje. Zij was zó verschrikkelijk slordig, dat ik op een gegeven moment over het midden van de kamer, op de vloerbedekking, duct tape plakte zodat duidelijk was, wat haar en mijn helft was. Er stond zo ongeveer de doodstraf op, als zij haar spullen over die grens neerlegde.

Ik sliep op een hoogslaper en ons dak was niet geïsoleerd  Ik ben een keer ‘s morgens wakker geworden dat mijn bed onder de stuifsneeuw lag.

Op de deur was Holly Hobby behang geplakt.

Achter de badkamer, onder het schuine dak, was een bergruimte waar mijn zus en ik uren hebben gespeeld met de Barbies.

Ik kan me herinneren dat ik op de overloop, waar zo’n 20 foto’s van broer, zus en mijzelf hingen, ik eens op alle gefotografeerde neuzen van mijn zus, rode papieren rondjes had geplakt, toen ze een keer een enorme puist op haar neus had. En dat ik in mijn broek pieste van het lachen, maar zij niet erg geamuseerd was.

Mijn broertje was ‘s morgens altijd erg vroeg wakker en besprong me altijd terwijl ik lag te slapen. Soms werd ik wakker omdat hij een zweetsok stijf over mijn mond en neus hield.

Maar meestal zet ik te lezen.

Ik verslond boeken. Ik kon me dan heerlijk terugtrekken in mijn eigen wereldje.

Onvervreemdbaar

Dit wordt ons niet ontnomen: lezen 

en ademloos het blad omslaan, 
ver van de dagelijksheid vandaan. 
Die lezen mogen eenzaam wezen.

Zij waren het van kind af aan.

Hen wenkt een wereld waar de groten, 
de tijdelozen, voortbestaan. 
Tot wie wij kleinen mogen gaan; 
de enigen die ons nooit verstoten.

— Ida Gerhardt —

Verwend!

SAMSUNG

Zo zag de eettafel er gistermorgen uit, toen ik naar beneden kwam.

Een mooie tekening, een nieuwe mascara, geurstokjes, een hemelse deo van Thierry Mugler én een paar schoenen! 

Wow.

Daar wordt een mensch blij van.

Dit mensch in ieder geval wel.

Na thee, koffie, het uitpakken van de kadootjes en zoenen, dekten we gedrieën de tafel voor de -inmiddels- lunch.

Eergisteren hadden we Jill opgehaald in la Belgique, bij mijn moeder, alwaar het wicht een paar dagen gelogeerd had. Voordat we afgesproken hadden, zijn Vlam en ik nog even zo’n megagrote Carrefour ingedoken voor de broodnodige Vlaamse levensmiddelen.

Op tafel stonden dus gisteren heerlijk Belgisch brood, paté, kipfilet en citroenmayonaise.

We beslisten om niet te gaan koken, maar om zwaar te borrelen en een fles Gran Reserva open te rukken.

Dus toen zag onze salontafel er zo uit:

tafel

Naar dus weer.

En dan heb ik zomaar vandaag en morgen nog extra vrij ook.

Wat heb ik toch een waardeloos leven soms…