Ik was afgelopen donderdag net in de trein op Den Haag centraal naar Amersfoort geploft, toen er een vrouw van zeker 150 kilo tegenover me ging zitten. Voor ik wederom op lange tenen ga staan: ik heb niks tegen mensen die overgewicht hebben, ik heb er wél wat tegen als die meteen alle beschikbare ruimte opslokken. En dat deed ze. Ik zat bijkans klem, moest mijn benen strak tegen de stoel aanduwen, durfde amper te ademen. Er was nog plek genoeg in de trein. Maar ik was ‘the chosen one’. Gezellig. Toen ze zat, ramde ze haar krukken tussen mijn benen. Nu kon ik echt geen kant meer op.
Uit haar tas haalde ze een chocolade brownie maat XXXXXL. Die ging ze vervolgens vol smaak en onder luid gesmak op zitten eten. De chocolade droop uit haar mondhoeken. Die veegde ze af aan haar mouwen. Ze ging vervolgens als een bezetene in haar handtas rommelen, haalde daar een lipstick uit en voorzag haar lippen van een knalroze laag glimmend spul. Vervolgens trok ze een halve hotelcake uit haar tas, die ook onder de meest irritante en walgelijke smakkende geluiden werd verorberd. Toen het enorme ding dan EIN-DE-LIJK op was, herhaalde zich het lippenstiftritueel. Ik hoopte dat de show voorbij was, maar nee, er kwam nog een witte boterham die meer dan rijkelijk belegd was met jam. En toen wéér die lippenstift. Ik zat intern echt met een open bek, dat begrijpt u.
Nadat ze uitvoerig had gecheckt -middels een enorme handspiegel die óók uit de krochten van haar tas kwam- of al het roze op de plaats van bestemming terecht was gekomen, kwam er ergens een borstel vandaan en ging ze met woeste bewegingen haar lange blonde lokken te lijf. De plukken haar vlogen in het rond. Ik werd er bijna misselijk van, vond het nóg goorder dan het gesmak.
De borstel ging terug naar waar hij vandaan kwam en er werd een mobieltje opengeklapt. Mevrouw ging zeer luid en zeer langdradig een vriendin verslag doen over een bezoek aan de tandarts waarbij een halve kies was weg geboord en gevuld (lijkt me logisch als je zoveel zoet eet elke dag.)
Ondertussen alle hier boven geschreven bezigheden schudde ze doorlopend haar hoofd. Het was duidelijk dat ze een tic had. Bloed- en bloednerveus werd ik ervan.
Ik had wel willen ontsnappen. Maar ik kon niet. Omdat ze a) mij volledig de weg blokkeerde en b) ik gebiologeerd het schouwspel in me op zat te nemen. Ondertussen op mijn uitgeprinte reisadvies druk aantekeningen makende voor dit blogje.
Dankzij haar miste ik mijn aansluiting naar de trein naar Leeuwarden omdat ze door 2 NS medewerkers de trein uit gehesen moest worden en de complete uitstappende coupé blokkeerde. De hele operatie nam nogal wat tijd in beslag.
Hijgend rende ik naar mijn aansluiting, die uiteraard vlak voor mijn neus wegreed.
Mevrouw hotelcake zwaaide me vanuit de wegrijdende intercity vrolijk na.
U begrijpt dat ik weer even klaar ben met het openbaar vervoer?
En bedankt… ik zie plaatjes
groet
Een geërgerde zuster dus , en ja als je deze onbeschoftheid vis a vis ziet is dit ergerlijk. Het geeft ook met de (sorry voor de uitdrukking) dommigheid van de persoon te maken , denk ik. Een puntje opmerking ; Ollie staat ook een beetje zwaar en eet en drinkt matig ook van TV is dat zo . Maar onze ouders en voorouders waren zwaar , erfelijk dus denk ik . Je hebt mensen die eten wat ze willen en graatmager blijven , bij ons blijft het plakken.
Maar dees persoon is volgens te lezen van een ander kaliber !
Ik was allang tijdens de reis ergens anders gaan zitten en als dat niet mogelijk was geweest had ik er toch wel wat van gezegd.
Love As Always
Di Mario
Ik normaal gesproken ook… Maar ik was vol verbazing én zag een mooi verhaal ;)
Ha, ha (sorry hoor), maar ik moest toch ook wel lachen om je belevenis. Komt natuurlijk ook door je fijne schrijstijl. Ik moest meteen denken aan iemand die, toen ik nog dagelijks met een sprinter tussen mijn woon- en werkstad heen en weer reisde, elke keer, zodra ze zat, een rijstwafel pakte en die vervolgens smakelijk verorberde. Niets mis mee, zou je zeggen. Nou, voor mij wel, want 1: ik gruwel van de geur van rijstwafels en 2: de persoon in kwestie had zowel boven als onder een beugel. Zodra de wafel op was begon het gedoe met de tong. Er bleef nogal wat in die beugels achter en dat moest er natuurlijk uit. Gewoon niet naar kijken, toch? Nou dat gaat dus niet. Om de een of andere reden blijf je dat aangapen. Brrrrrr. Zo, beeldend genoeg voor de vroege ochtend? Blij dat ik rij, maar dan toch maar in m’n Kiatje.
Oooo ernstig, niet een van de lichtste hier maar men kan met een gerust hart naast mij zitten ;-) eten in het openbaar vind ik een gruwel .
Maar ik ken dit soort mensen ook in de xs versie , vreselijk vind ik dat.
Ik heb wel wat tegen menesen met overgewicht. Behalve als het medisch is natuurlijk, maar dat percentage is maar klein.
Daarom reis ik liever met de auto …
Ik heb weinig met dat soort in mijn ogen toch wat asociale mensen… laat ze lekker thuis blijven en mijn kliefje niet ergeren :-)
Hulde Chantal! ;)
Je zou bijna denken dat ze het expres doet, haren borstelen jakkes, vies zitten te eten, als er genoeg plek in de trein is, bah. Maar ja als je afhankelijk bent van openbaar vervoer dan kan je bijna niet anders. Ik was waarschijnlijk ergens anders gaan zitten, als je de kans krijgt om je eruit te wurmen.
Whahahhahaa wat een walgelijk mens, dat heb jij weer!!
Hahaha, ik heb het stukje vol verbijstering gelezen en zag alles voor me, maar toen ik ook nog de beelden erbij kreeg, van jou, helemaal klem, terwijl je aantekeningen voor dit blog aan het maken was, ging ik :D
Toen ik de laatste keer in het vliegtuig zat, had ik ook zo’n type naast me. Amerikanen zijn namelijk erg goed in dit soort gedrag, die nemen hele Mac Donalds maaltijden mee aan boord en gaan dat uitgebreid opeten. Daarna komt er nog een dessert uit de tas en vervolgens nog een afterdessert. De vrouw die in het vliegtuig naast me zat, was fotomodelmooi, maar haar gedrag was net zo walgelijk. Ze nam niet veel ruimte in, maar klem in het vliegtuig zit je al zo en zo wel. ;)
Oh, wat érg! Vreselijk…
Ik ken idd de eetgewoontes van Amerikanen en om die reden (oa) ben ik niet zo dol op ze. Ik weet dat het een kwestie is van cultuur, maar nadat ik iemand ketchup over zijn oesters had zien doen, deze wegspoelde met Cola én als een bouwvakker zat te schransen, was ik klaar met ze.
Foei zuster, je bent klaar met een enorme bevolkingsgroep nadat je er 1 hebt zien eten? Hahaha.
Ik kan me er iets bij voorstellen. Ketchup over je oesters.. hoe durven ze.
Love As Always
Di Mario
Oei, getsie. Feitelijk gaat het niet zozeer om haar lichaamsgewicht, maar om haar gedrag. Daar zou ik bij een dunne mevrouw ook niet zo blij van worden….
Sorry, maar ik moet lachen!
Misschien deed ze het, naast haar eetverslaving, ook om te provoceren?
Kijk mij dik zijn en toch gewoon alles eten. Want dikke mensen mogen ook snoepen.
Punt is alleen dat gezonde mensen na die brownie al gestopt waren, zeer vermoedelijk wegens een gevoel van verzadiging.
Eigenlijk hartstikke zielig.
Maar ook ergerlijk ja. :-) Wel een goed verhaal!
Hilarisch …..
Vreselijk! Het is idd dat het een geweldig blogje oplevert, anders had ik over haar heen een andere plaats uitgezocht. Dat het nog bestaat, mensen die totaal ongegeneerd zich volduwen met 120kilo op de teller en zich gedragen zoals jij beschrijft.
Wel erg moeten lachen om hoe je het opschrijft! ;)
Ik zat eens in de trein naast twee kwebbelende meisjes, zo ernstig dat ik opstond en de coupe verliet. Openbaar vervoer is niks voor mij.
En die mevrouw, die weet kennelijk niet beter. Ze zal zichzelf wel geaccepteerd hebben, en gelijk heeft ze.
Waar zouden we zijn zonder de trein?
Je beschrijft een complete film!… Héél erg beeldend en niet smakelijk… Oe wat zal je gebaald hebben zeg.
Bah. Ben zo blij met mijn autootje!
Normaliter ben ik wel gek op treinreizen. Boekje mee, grote cappuccino mee de trein in. Maar dit was de reis from hell. Morgen deel II :(
Ha zuster Klivia,
Wilde zeggen een smaakvol verhaal, maar is eerder een smakvol verhaal.
Wel handig een reisplanner, kun je lekker groot op schrijven.
Tol Hanze had ook een liedje Big City, weet niet waarom maar moet er aan deken, zal wel door dit kome: Een Engelsman zit shocking klem
Between de deuren van de tram.
Daar sta je dan met je goede gedrag, je zou weer gillend naar huis willen. oma
Ik zie het helemaal voor me……je zou haar het liefst een hengst verkocht hebben, of niet soms hahahaaaaa…..
Ik zie het iets te duidelijk voor me, dank :P Wel erg leuk geschreven :)