Evert merkte van het weekend op, per mail, dat mijn blogs de laatste tijd wat somberder zijn. Of er een causaal verband was tussen dat verschijnsel en de afwezigheid van Vlam?
Ik heb er zelf geen last van eerlijk gezegd. Tenminste, ik heb niet het idee dat ik sip ben of niet lekker in het vel zit. Het klopt wel dat ik sinds ik terug ben van vakantie, moeite heb in het ritme te komen. Ik heb het inderdaad nog niet heel erg naar mijn zin. Het kost me moeite ‘s morgens vroeg op te staan, de dagelijkse verplichtingen aan te gaan. Ik moet mezelf regelmatig een schop onder mijn kont geven als het op werk en huishouden aankomt.
Tuurlijk vind ik het leuker als ik Vlam om me heen heb. Communiceren per mail of telefoon geniet niet mijn voorkeur. Jill en ik hebben het meer dan prima saampjes, we doen leuke dingen en het is gezellig thuis. Maar het is niet compleet zonder hem. Ik mis de dagelijkse interactie en de aandacht.
Maar het heeft ook te maken met mijn werk, waar ik het de laatste maanden toch minder naar mijn zin heb dan voorheen. Een anderhalve week geleden heb ik knetterende ruzie gehad met mijn werkgever die na een futiliteit enorm tekeer ging. Schreeuwen zelfs. Waarop ik vroeg of hij daarmee wilde stoppen. Hij ging echter door, ik deed de deur dicht en liep naar de kast om mijn tas te pakken. Het was lunchpauze en ik dacht de verstandigste te zijn van ons tweeën door nergens op te reageren. Hij kwam me achterna en ging door met schreeuwen. Als ik ergens allergisch voor ben, is het je stem verheffen. Respectloos vind ik het. Een teken van onmacht. En vooral niet beschaafd. Hij haalde ouwe koeien uit de sloot, verweet me van alles en was niet te stoppen.
Hij ging weg, bood na een uur of wat zijn excuses aan, voelde zich doodongelukkig, prijsde me de hemel in en probeerde op allerlei manieren de boel te lijmen. Ik weet zelf echt wel dat het niet persoonlijk was, dat ik de pech had als eerste in zijn gezichtsveld te komen toen hij het al helemaal gehad had, maar toch. Er is iets geknapt. Ik ben altijd in voor een pittige discussie, maar schreeuwen is onacceptabel wat mij betreft. En ik kan er niks aan doen dat hij problemen heeft thuis. Laat ‘m dat lekker op zijn eigen vrouw afreageren.
De volgende dag heb ik dan ook voortijdig het pand verlaten en ben wat ‘achterstallige’ bejaarden thuis gaan bezoeken. Even weg van de praktijk. Ik mailde mijn werkgever dat ie echt grenzen overschreden had en daar maar eens over na moest denken. Ik wacht nog steeds op antwoord. Ook een manier: nergens over lullen en dan bestaat het niet. Niet mijn aanpak, maar ik heb het er mee te doen geloof ik.
Daarbij heb ik de laatste 2 weken weer behoorlijk last van die k*&^%$ heup. Die met dat scheurtje in het kraakbeen. Niet zozeer dat het me belemmert in mijn dagelijkse doen en laten, maar genoeg om te te irriteren. Als je op de fiets wordt ingehaald door 70 plussers, is dat niet tof.
En afgelopen vrijdag ben ik begonnen met mijn EMDR sessies en alhoewel ik alleen de dag zelf ietwat naar de kleute was en me daarna prima voelde, zitten er toch bepaalde gedachtes niet lekker. Het suddert nog wat na. Het sudderde ook wat voor. Ik vroeg me uiteraard af wat er ging gebeuren, hoe ik me zou voelen, wat één en ander teweeg ging brengen. Ergo: het was toch stiekem beladen.
Dus ik denk dat het een som van verschillende factoren is waarvoor de toon hier momenteel wat minder uitbundig is dan normaal.
Komt wel goed weer. Voor u het weet is de oude Klief weer terug. Erewoord.
Het levert in iedergeval wel lange logs op ;-) Maar persoonlijk kan ik me voorstellen dat je af en toe even wat minder in het velletje zit. En schreeuwen. Pffff, jammer dat hij niet mans genoeg is om er nog eens over te praten. Want lijmen is inderdaad niet hetzelfde als praten. Misschien nog maar eens een keer er over beginnen bij hem.
Love As Always
Di Mario
100 woorden meer dan normaal Mario ;) Valt mee dus… Hahahaha!
Tjee Klief… dikke plakken prut op jouw brood… het is te begrijpen dat je dan even niet de vrolijkste uithangt hoor. Ik heb de rest van je blogs nog niet teruggelezen (ga ik nog doen hoor, echt, maar ik loop wat achter *kuch*) maar blogs zijn ook emotiedingen en als je je niet geweldig voelt, is dat vanzelfsprekend te merken in de schrijfstijl lijkt me. Even rustig aan dan maar? Sterkte. Knuffel. X
Logisch toch dat je -misschien- minder goed in je el zit. Je hebt alles bij elkaar ook wel veel op je bprdje nu. Jammer dat Vlam er niet is, net nu je met therapie begonnen bent, snap dat wel. Het praat tegen Jill toch anders hierover dan tegen Vlam… En die werkgever van jou mag in z’n handjes knijpen dat je uberhaupt nog terugkomt na weer een uitbrander…
Knuffel!
Klopt Zara. Ik heb Vlam uiteraard wel gesproken dit weekend, ook over de EMDR. Maar dit dit idd wél de momenten dat ik hem liever thuis had gehad. Niet zozeer om te praten, maar om een beetje aandacht te krijgen, tegen aan te kruipen.
Ik denk dat die heup meer invloed heeft dan je denkt. Van altijd pijn wordt je zeurderig en moe. Laat er misschien toch even naar kijken.
Heeft geen zin Dorien. Opereren is iets dat een zeer kleine slagingskans heeft en daarbij duurt herstellen daarvan 4 tot 8 maanden. Ik wacht dus nog even af, tot er ooit, misschien een andere optie.
Iedereen heeft zo van die dagen /weken … Zou het niet zo ernstig nemen , het gaat wel over !
Even een ‘beetje’ teveul, tegelijk. Kop op meis, knuffels,
groet
Deze Klief is ook goed hoor! Je bent zoals je bent en dat gaat met ups en downs net zoals je werk, je gezondheid etc. Je kunt wel heel heldhaftig doen alsof er niets aan de hand is…. maar wie schiet daar nu eigenlijk wat mee op? Toi toi … keep writing…. volgens mij helpt dat bij jou.
groetjes,
Dorothé
Het is ook wel veel voor de kiezen, kan mij voorstellen dat je ff je draai weer moet vinden, maar van je werkgever…hmm, zou ik ook mee zitten hoor.
Sterkte met je heup!! en een dikke knuffel!
Blijkbaar zit je niet echt lekker in je vel, maar als je dan nog de rugzak van je baas op je sodemieter krijgt is het er wel over. Benjamin ons zoontje krijgt het er ook soms van als ik mijn stem verhef, maar bij mij is het door mijn hardhorigheid dat ik nu en dan te luid ga….
Ik moest mijn lach onderdrukken bij het fiets stukje. Ik weet wat het is en heb me een elektrische fiets aangeschaft. Nu haal ik ze terug in :-)
De EMDR sessies komen met de tijd wel op hun plooitjes, tenminste als je er zelf een goed gevoel bij krijgt en dan zullen we zeker de Klivia zien zoals ze is en zoals ze was en zoals ze moet zijn…hoe dit ook wezen mag, je blijft een topper!
dikke knuffel
Lief van je Mike! Dank :)
Sterkte, met alles!
Ik snap het, duidelijk verhaal. Hou je ook vooral niet op, voor ons hoef je geen vrolijke blogjes te schrijven, zeik er maar lekker op los, dat lucht op! Sterkte…
Eerlijk gezegd was het me ook opgevallen. Maar het maakt me totaal niet uit, schrijf vooral wat je voelt en/of dwars zit want volgens mij helpt dat echt. En ik lees het toch graag.
P.S. En misschien ook een beginnend oestrogeentekort (sorry, grapje)
Beste Karin,
Oestrogeentekort?
Bij deze blokkeer ik je ;)
Groet,
Klivia.
Ow hellup niet doen, ik heb er echt vre-se-lij-ke spijt van en zal me voortaan heul netjes gedragen ;p.
ik begrijp je heel goed Kliefje. ook ik kan heeeeeeelemaal niet tegen schreeuwen, roepen of tieren. als iemand een probleem heeft vind ik dat hij/zij dat ook op normale geluidsterkte kan meedelen. Hopelijk kan je hierover nog een sereen gesprek voeren met je werkgever, want zoiets blijft toch in de kleren hangen. groetjes, Hilde
Komt wel weer goed, schatje.
Het leven is niet altijd rozengeur en manenschijn. En bij jou komt nu alles tegelijk. Je vergeet de ‘vader’ van Jill. Dat komt er ook nog eens bij.
Schrijf het maar van je af, hoor. Je lezers steunen je waar mogelijk en leven met je mee op de achtergrond.
Sterkte!
Je hebt gelijk, die k*&^%$# bioloog hakte er ook nog even in ja. Stiekem toch. Thanks :)
Je krijgt nogal niet wat te verstouwen zeg….. Vlam weg, boze werkgever, therapie, bioloog gedoe.
pijn niet te vergeten, waardoor al het voorgaande 3 keer zo hard binnenkomt…..
Gooi het maar lekker hier neer, steun vanuit alle hoeken van het land en zelfs daarbuiten.
Sterkte!
Klopt. Als je al uit balans bent, dan lijken andere dingen tig keer erger. Stom :S
Heel veel sterkte. Het is ook een hele berg op het moment.
de oude Klief, met nieuw elan
Je bent zoals je bent, met ups en downs. Bovendien heb je veel te verduren op het moment, dan is het toch logisch dat je even een beetje in mineur schrijft? Het komt wel weer goed, alleen die werkgever van je. Dat zou ik ook niet pikken en het is lastig om daar een oplossing voor te vinden als hij niet meewerkt. Hou vol en liefs!
Ik sluit me graag aan bij bovenstaande reacties! En gewoon alles lekker van je ‘af’ blijven schrijven…lucht toch een ietsiepietsie op – op dat moment- en je lezers weten immers dat “Kliefje” ook “maar gewoon een mens is” :-)
Ach meid, wees lekker jezelf, ook al is dat niet het zonnetje in huis. Het is wat het is. Dooddoener, maar wel waar.
En zo is het leven. Soms gezellig, soms niet. Ben het afgelopen jaar ook niet de gezelligste meer, maar ik stink niet meer. En de overgang moeten ze afschaffen! Pffff, zweetzweetzweet.
Ik bedoelde dus, dat men je maar moet nemen zoals je bent… (Ik was te snel!)
Hebben die senioren die je voorbij rijden geen ondersteuning op hun fiets?
Hahaha, helaas niet allemaal :S
Weet je wat altijd helpt tegen dit soort onrecht? Lekker nieuwe schoenen kopen.
Dat heb ik zojuist gedaan, dank voor de tip! ;) (nieuwe werkpumps weliswaar, maar toch…)
Ook wat mindere dagen horen bij het leven, Klief. Al is het wel vervelend dat het zo’n stempel drukt op alles. Dat gedoe op je werk lijkt mij vreselijk. Juist omdat werken een verplichting is in de zin dat je aan een contract vast zit. Je kunt niet zomaar switchen, zo makkelijk is dat niet.
Als er nu gezeur was met de groentenboer was het een ander verhaal, kon je ergens anders groente gaan halen.
Ik wist trouwens niet dat je vrijdag al naar therapie bent geweest. Dat sudderen…dat is logisch en hoort erbij, er worden processen opgestart. Sterkte dappere lieverd!
Schreeuwen gaat wel heel ver, ja, dat hoef je inderdaad nooit te accepteren.
Oei, de lust om de vrolijke werknemer uit te hangen, vergaat je dan wel. En dat je baas nog niet eens de moeite heeft genomen om je email te beantwoorden, vind ik ook niet echt netjes. De man is geen communicatiewonder, iig.
Klopt, daar staat ie niet om bekend nee ;)
Ik denk dat dit ook bij Klief hoort. Net als de vrolijk en gevatte Klief. Het maakt je uniek.
Ik denk dat er gewoon te veel van van alles op je bordje ligt en dan heb je dat gewoon even… toch? Enne wat helpt nu beter dan lekker van je aftetteren in je blog… iedereen herkent dingen uit je verhaal en is het met je eens… dus lekker ventileren… het zonnetje komt vanzelf weer op je bordje :)
Ik hoop van harte dat je zelf ook voelt dat het goed komt, want het klinkt best heavy allemaal.
Gun jezelf de tijd om alles te laten herstellen en you’ll be back in no time!
Tuurlijk komt het goed. Tis ene beetje veel ineens zo. En dan alleen thuis, niemand om tegen te praten. Ik ben gewoon een beetje op. Komt wel weer goe hoor, geen zorgen!
Ach lief wiefke toch. Dikke Knuffel x
En dan ineens lijkt het wel of alles op en rond hetzelfde moment komt, een soort van pfffffffffff moment! Over een tijdje denk je ineens ‘O ja, dat had ik toen’. Althans dat hoop ik voor je, maar denk het ook wel een beetje..
Meid je bent wie je bent en het kan niet altijd rozegeur zijn, het is jou blog en jij schrijft het maar lekker van je af hoor!
´t is nogal wat , wat er allemaal op je af komt nu.
Blijf gewoon doen zoals je zelf denkt dat goed is ! En schreeuwen? Neuh dat hoort niet.
Heel veel sterkte liefje en pas goed op jezelf!
Ha Zuster Klivia,
Nu ik je lijstje zo door lees, kan ik me jouw gevoel wel voorstellen.
Je werkgever is totaal de fout in gegaan tov jou, dat had hij allang moeten regelen, als het een kerel is.
Dan vlam op een klein pitje, je verleden, ja je moet de wind er maar eens flink door laten waaien.
zing maar mee met het nummer Men Without Hats van Safety Dance. oma
Ot. Je verzoekje staat genoteerd voor de volgende show.
Leuk nummer, een aha erlebnis.
De shows staan allemaal op: http://www.wir-3.com/
Bedacht me net dat ik je blog wel gelezen had maar nog niet gereageerd had. Klief, je krijgt een hoop op je bord deze periode het is niet gek dat je daarover schrijft, schrijven is je uitlaatklep. Ik vind het mooi hoe je dat doet en ik hoop dat je het wat uit je hoofd krijgt door het op papier te zetten. De blije blogs met jouw heerlijke sarcastische ondertoon komen wel weer, daar ben ik van overtuigd!
Ik ook hoor Floor! Dank je wel voor je lieve woorden :)