Ik moet beginnen met een excuus: vorige week zondag was ik zomaar niet aanwezig. Ik had namelijk voor een weekje mijn flat in Amsterdam verruild voor een kamer in het Alimounda Mare hotel op het Griekse eiland Karpathos. Een beknopt verslag van dat verblijf kun je, mocht je geïnteresseerd zijn, lezen op mjn eigen weblog ‘Beggartalk‘.
Mijn verslag was voor de Zuster aanleiding mij per mail te vragen of mijn tripje de moeite wel waard geweest was, of woorden van gelijke strekking. Kennelijk was de toon van het verslag niet al te enthousiast. Waar het op neer kwam is dat mijn leven gedurende dat weekje daar niet zo gek veel verschilde van mijn dagelijks leven hier. Alleen het weer was beduidend veel mooier en ik hoefde geen boodschappen te doen en geen schoonmaakwerkzaamheden te verrichten.
Wat ook hetzelfde was, was dat ik alleen was. Er waren natuurlijk wel meer gasten in het hotel, maar verder dan één gesprek tijdens een ontbijt ben ik niet gekomen. En ik had niet het initiatief tot dat gesprek genomen. Met “alleen” bedoel ik dus: zonder reisgenoot of partner. Ik leef intussen al zestien jaar zonder partner. Ik ga hier niet zeggen dat ik dat een optimale manier van leven vind, maar ik kan er kennelijk wel goed tegen. Ik heb dan ook nooit een poging gedaan in de richting van een nieuwe relatie. Ik ben geen type dat ‘in het wild’ aantrekkelijke vrouwen aanspreek en ook daten is niets voor mij. De relatie van Zuster en Vlam is het levende bewijs dat daten tot een zeer gelukkige uitkomst kan leiden, maar ik stel mij altijd voor dat ik bij een eerste ontmoeting irl een gevoel zal hebben van “O, nee hè!” En ik ben ook niet zo sociaal vaardig dat ik dan meteen een nette manier weet te bedenken om de ontmoeting te beëindigen.
Ik denk ook dat ik intussen al weer te lang allang alleen geleefd heb om nog op een redelijk succesvolle manier met iemand samen te leven. Ik zou er, denk ik, weer vreselijk aan moeten wennen dagelijks rekening te moeten houden met de wensen van anderen. Ik kan nu immers doen wat ik wil. zonder enige planning vooraf. Ik ontbijt en lunch niet op vaste tijden en soms helemaal niet, om maar eens wat te noemen. Ik ga op zeer onregelmatige tijden naar bed.
Ik denk trouwens ook dat ik nooit meer in één klap zo verliefd kan worden als ik dat in 1967 werd, toen ik meteen wist dat ik de rest van mijn leven verder met haar zou willen doorbrengen. Misschien doe ik dat nog steeds en is er daarom geen plaats voor iemand anders.
Evert
Een weekje skippen mag hoor Evert
Sweet.
Ik denk dat je een vakantie alleen anders beleeft als met z’n 2-en. Als ik alleen wegga is mijn stemming gelijkmatiger, ben ik bedachtzamer, geniet ik anders als wanneer ik met iemand anders op stap ben. Het verslag van zo’n ‘alleen-uitstapje’ is dan ook altijd anders van toon.
Ik kan nu, met een druk gezin om me heen, vaak intens verlangen naar ‘mezelf alleen’ – zou ze voor geen goud willen missen, maar het kluizenaarsgen is zeer zeker (actief) aanwezig bij mij.
Doe jij maar lekker je ding. Zolang je zélf er maar tevreden over bent.
Ik ben in basis ook geen mens om samen te wonen denk ik. Maar als je iemand treft met wie het meer dan goed klikt, is het ineens geen probleem. Pas je je aan, gaat het vanzelf. Ik denk dat je met Boukje een enorme match had. Nog steeds, want je hebt je hart idd niet openstaan voor iemand anders. Dat geeft overigens niks, jij bent de baas over eigen hart.
Mijn oudtante die na een vreselijk huwelijk toen ze jong was altijd alleen was gebleven kwam op een zeker moment een weduwnaar tegen toen ze bij Kwekkeboom (in Amsterdam bekende banketbakker) een gebakje zat te eten. Het bleef eerst bij samen een gebakje eten maar later trokken ze samen op. Eigenlijk alleen voor de gezellige dingen. Beiden hun eigen huis, familie en vrienden maar af en toe er samen uit of even samen. Af en toe bleven ze een paar dagen samen maar de basis bleef hun eigen huis en bedoening. Tante was al even 60 bij de ontmoeting en vriend iets ouder en ze hebben bijna 20 jaar opgetrokken op die manier. Beiden zijn binnen 1 jaar na elkaar overleden.
Nu loopt niet iedereen zo maar een leuke man/vrouw tegen het lijf bij een gebakje en wil natuurlijk niet iedereen zo op zichzelf blijven maar haar verhaal spreekt mij zeker aan.
Ik had je gemist! Leuk dat je er weer bent.
Ik kan me jouw reactie wel voorstellen. Op dit moment zou ik niet zeggen dat ik wild op zoek zou gaan. Maar je weet natuurlijk maar nooit, IK ben nog jong ;-)
Love As always
Di Mario
Liefde kun je niet dwingen… Ik heb al dik 25 jaar dezelfde partner. Maar we hebben heel lang apart geleefd (meer dan 10 jaar). En ik was in mijn eentje o.h.a. ook gelukkig. Ik heb altijd geroepen dat ik geen partner nodig heb om een gelukkig mens te zijn. Dat geluk moet in MIJ zitten, niet in iemand anders. Als er een goede partner in je leven komt, is dat een heel mooie en fijne additie maar geen noodzakelijkheid voor geluk. Het is een verrijking, dat wel. En ik denk dat als je tóch ineens die intense liefde weer voelt voor iemand, de drang om meer samen te zijn vanzelf wel komt. Zo niet, blijf je op jezelf, ook prima. Ik verlang soms heel erg naar het alleen zijn, naar het weer helemaal mezelf zijn zonder anderen die mij ‘meedefiniëren’. Tja,het gras is altijd groener aan de andere kant… Dat betekent absoluut niet dat ik niet van mijn partner en mijn kinderen hou, integendeel. Ik voel me enorm rijk met hen om me heen. Maar ik blijf ik, daar verandert niemand wat aan. En zo is dat bij jou ook denk ik… Je bent als individu tevreden met hoe je bent en hoe je leeft, ook al voel je de allenigheid op vakanties als deze wel eens wat meer. Laat ‘t komen zoals ‘t komt (Panta rei noemen ze dat geloof ik, everything flows so let it flow…), dan komt ‘t zoals ‘t voor jou heeft moeten zijn.