Pas geleden had ik met een semi-collega een pittige discussie. Zij is maatschappelijk werker en was net terug van een huisbezoek aan een 47-jarige man die sinds een half jaar in de schuldsanering zit.

Hij moet rondkomen van 50 euro in de week, de rest van zijn uitkering wordt gebruikt om de 120.000 euro schuld ie hij heeft vanwege gokken, drank en buitensporige luxe door aankopen in diverse webwinkels af te betalen.

De collega zat helemaal af te geven op het pakket dat de man die morgen van de voedselbank had gekregen. Pakjes soep die over de datum waren, een zakje witlof dat zijn beste tijd al had gehad, droge crackers en weet ik veel wat nog meer aan ellende. Aldus de maatschappelijk werker.

Waarschijnlijk ga ik hier vandaag geen vrienden maken en zal een groot gedeelte van de goegemeente wel over me heen vallen omdat ik weer eens te kort door de bocht ben.

Soit.

Er is een oud Hollandsch spreekwoord dat luidt: wie zijn billen brandt, moet op de blaren zitten.

Er zijn mensen die buiten hun schuld om in de problemen komen. Die nare exen hadden, of door naïviteit of een niet al te hoog IQ zich hebben laten gebruiken en voor andere mensen spullen hebben gekocht, geld hebben geleend, door scheidingen en restschulden van de hypotheek, de crisis, weet ik veel.

Waarvoor echt alle begrip van mijn kant.

Maar mensen die gewoon hebben lopen feestvieren, bakken geld hebben uitgegeven dat niet van hunzelf was?

Moet ik daar echt medelijden mee hebben?

Sorry, ik kan het niet opbrengen.

Ik ben zelf iemand die altijd de hand in eigen boezem steekt, ik ben namelijk een volwassen, intelligent mens en als ik iets doms doe, dan moet ik niet raar opkijken, als daar een consequentie aan hangt. Zo werkt dat nou eenmaal. Oorzaak, gevolg. Heel raar misschien voor sommige mensen, maar het is een redelijk simpel feit.

Geld uitgeven dat je niet hebt = schulden.

En dan ook nog eens gaan zitten klagen tegen mij.

Laatst had ik er weer eentje tegenover me zitten. Hij had het zo zwaar, hij had maar 80 euro per week om van te leven. 80 euro! Mán: toen Vlam gestrekt lag met die hernia en eind vorig jaar/begin dit jaar, toen er niks betaald werd en we maanden moesten leven van mijn salaris, had ik ervoor getekend, elke week zo’n bedrag.

We hebben ook een echtpaar in de praktijk dat in de schuldsanering zit en dat elke week, op kosten van de gemeente word opgehaald door een taxi, naar de voedselbank wordt gebracht en weer thuis, met pakket, wordt afgezet.

Ik ken ook een man die een scootmobiel vergoed heeft gekregen, maar er zelf niet in rijdt. Hij kan namelijk nog prima fietsen. Hij verhuurt de scootmobiel en steekt het geld in zijn eigen zak. Zo verdient ie nog een centje bij, want ook hij vindt het belachelijk dat ie van 50 euro in de week moet kunnen leven. Terwijl ook hij in die situatie zit, omdat ie er zelf een potje van heeft gemaakt.

Er zijn regelmatig momenten op de dag, dat ik het puntje van mijn tong moet afbijten, heel professioneel mijn mond moet houden, ja en amen moet zeggen en met een glimlach verhalen aan moet horen en empathie moet veinzen, terwijl ik kots- en kotsmisselijk ben.

Er zijn dagen dat ik echt liever boswachter was geworden.